Twee maand jojoën

IMG_1262 (3)

Twee maanden geleden was het menens: de lockdown. Van de ene dag op de andere stonden we in de wachtrij aan de supermarkt en voor allerlei gesloten deuren. Wat volgde: samenscholingsverboden, een verbod op niet-essentiële verplaatsingen, een klimaat van angst. Nog niet de opgefokte angst waarbij je anderen scheef bekeek als ze te dicht kwamen, dat was pas na een paar weken. Maar de hamsterangst. Buiten waarde dat ongrijpbare virus rond, we maakten opnieuw kennis met onze vier muren. We probeerden te wennen aan de nieuwe situatie. Technostress. Geklungel. In het park gaan wandelen. Na enkele weken wende dat. Toen kwamen de verklaringen. Van managers, van sociologen, van vrijetijdsspecialisten. Hoopvol. De gesloten deuren boden kansen. Wat er niet allemaal mogelijk bleek. Telewerk, applaus voor de zorg, een innerlijke reis. En zo werd het veertje opgespannen, losgelaten. Opgewonden, losgelaten. Een beetje meer controle. Een beetje minder vrijheid. Een beetje meer mondmaskers. Een beetje van dit weg, een beetje van dat erbij. De kinderen, zij bleven thuis en krijgen zo af en toe eens een online les.

Er was veel goeie humor die eerste weken. Een lichtheid. Nadien, na al dat uitrekken, opspannen en jojoën kwam er ook weer verrassend snel een terugkeer naar voorheen. De voetballers. De sterren. De politici. Die had ik eerlijk gezegd niet zien aankomen. Zo’n viertal weken zonder ruis … Even leek het alsof men ging knippen in de ballast. Dat de journalistiek weer vleugels zou krijgen. Maar gaandeweg, het zal zo bij de tiende facebook-challenge geweest zijn, sloeg de vermoeidheid toe. Zij die gewerkt hebben zijn moe en krijgen niks. Zij die werkeloos thuiszaten kunnen niet wachten om weer aan de slag te gaan. Tegen slechtere condities, dat spreekt. De mallemolen trekt zich weer op gang. No longer cutting through the red tape. Niet langer lofzangen op inzet of bescheidenheid. De restauratie is al begonnen.

Wat ik zelf aan deze episode overhoud? Toch veel hoop. Dat we begrijpen wat belangrijk is. Dat we die zo bezongen solidariteit, zo geroemde discipline en zelfdiscipline, die relativerende kijk en oprechte waardering, nu niet laten overspoelen en wegspoelen door hoe het vroeger was. Dat we durven vooruitkijken. Onze vrijheden durven verdedigen. Op tafel kloppen voor samenwerking, met inzet voor zij die minder geluk hebben. En durven zeggen en toegeven dat dit misschien toch een goede tijd is om te veranderen. Ons herinneren wat telde die eerste weken: de zorgsector, de natuur, onze dierbaren. Dat ieder voor zich toch de moed heeft die kleine of grote verandering door te voeren. Want de klimaatopwarming, dit virus, een waarschijnlijke economische crisis … hoog tijd om deel uit te maken van de oplossing. En wat die is in mijn geval, wel dat leest u een volgende keer. 🙂

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s