Trage vleugelslag
Trage vleugelslag

Trage vleugelslag

Enkele jaren lang had ik met oudejaar een mooi ritueel: alleen thuisblijven en op tijd gaan slapen. Omdat ik grootse plannen had: bij het ochtendkrieken het nieuwe jaar inzetten in de relatieve verlatenheid van het geliefde Zoniënwoud. Daar kon ik heel diep het nieuwe jaar inademen. Ruimte, rust, verrassing, verwondering, stilte. Het ruisen van de wind in de bomen. Het plezier bij het zien van eekhoorns, reetjes, muisjes, blauwglimmende kevers of pijlgroene kikkertjes. Het ademloze genieten van een lichtinval die doorheen de eeuwen breekt. Het kloppen van de specht. Of het gadeslaan van de trage keizerlijke vleugelslag van een havik of buizerd onder het bladerdek.

Even waardevol waren de momenten dat de takjes niet kraakten, de vogeltjes niet zongen. De modder, de stilte, de leegte, de regen. De structuur van vermolmd hout. De mist, de kou. Gezegend zijn die dagen en uren.

New Year – Forêt de Soignes, Brussels, 2019

Geef een reactie

%d bloggers liken dit: