Man zoekt vrouw die niet ronkt

Nu ik het zo opschrijf, begin ik beter te begrijpen waar de energie in mijn leven naartoe stroomt. Vluchtig relaas van mijn al even vluchtige liefdesleven sinds 2019.

Cristina

Elke avond stuurde ze me een foto van de yogi thee-spreuk van de dag. We hadden een mooie tijd samen. Ze was van Boekarest, groeide op in een appartement waar ze een warme douche nam als de rest van de building naar Dallas keek. In de rumoerige weken rond de afzetting van Ceaucesku was haar broer, die zijn legerdienst deed, enkele dagen spoorloos. Het leger dat een kant kiest in een revolutie: Russische roulette.   

Ze was lief, vriendelijk, zorgzaam. Iets te moederlijk misschien – te weinig wild, avontuurlijk. Ze woonde in Asse, er was een tienerdochter die zich verschool in haar kamer. De buurman was een Roemeen. De andere buren waren dat ook. We gingen op weekend naar de Franse Ardennen, hadden een te rustige relatie. Ze was mijn rebound en zoals ze al vreesde: haar next mistake.

Ilona

Ik zag Hongaarse Ilona weer – de vrouw met wie ik in december in bed was beland op de tweede date. De eerste date had ze me wakker gekust. Ze leidde me rond in haar statige herenhuis in Etterbeek, waarvan ze eigenaar was. Toch verbleekte volgens haar die rijkdom bij die van haar ex-man die naar de groene rand was verhuisd – alsof zij met de scherven zat en hij met het geluk. Er liep een grote hond rond. Een week op twee had ze haar jongste zoontje. Haar hart was duidelijk nog niet geheeld en verlossing zou ze gaan zoeken in de bergen. Zoals een gewone sterveling gaat uitwaaien aan zee of in de bossen gaan eurocraten zonder voorbereiding de Himalaya beklimmen. Touching spiritual base camp – in gedachten zag ik haar al uit de helikopter springen en had ik een beetje meelij met de sherpa’s.     

Daten op speed

Namen kan ik me niet meer herinneren maar ik had in deze periode elke week wel een date. Samen door de Elsense straten zwerven en weed scoren met een 39-jarige die stante pede een kindje wilde. Een dag verliefd zijn als tieners met een Brusselse in de februari-lentezon van het Warandepark: al na twee minuten aan het kussen. Een triestige date met iemand waarmee ik een koffie ging drinken in een tearoom en als entertainment een krantenwinkel binnenstapte. Drie koffiedates, sollicitatiegesprekken gelijk. Maandenlang chatten met een Braziliaanse die als een helse furie tekeerging toen ik liet weten dat een reisje naar Sao Paulo er niet inzat. Op stap met een Afrikaanse gazelle die Grace Jones deed verbleken tot een braaf schoolmeisje (“mijn vorige date ging gewoon lopen toen hij mij zag, ‘you’re just too much!’”). Ze was lange tijd getrouwd geweest met een veertig jaar oudere professor die zonet het loodje had gelegd. Romantisch gaan wandelen met een mooie Tsjechische met vier kinderen die lesgaf op een Europese school. Toen ik haar uitzwaaide leek het game over – tot ze me een week later bombardeerde met foto’s van haar en haar kinderen. Ze bleek verliefd, maar te laat – ook ik was intussen verliefd. Op Ann.

Ann

Verliefd op Ann, verliefd op de Kempen. Ik zag haar graag. Op een dag, na een goedgevuld jaar, zei ze aan het ontbijt: ik denk dat het gedaan is tussen ons. Dat was dat. Nadien stuurde ze me een mooie handgeschreven brief.

Aline

We deden een wandeling. Ze studeerde en studeerde en werkte. Vergeefs zocht ik naar een frequentie die we allebei konden horen. Alsof je op stap was met bordkarton.  

Ingrid

We gingen wandelen in de Hoge Venen. Ze was blij als een kind toen we samen paddenstoelen fotografeerden in het bos. Enkele dagen later bezocht ik haar in een van de Woluwe’s. Een wufte, burgerlijke geur waaide me tegemoet. Is dit de Letse schone met blonde lokken met wie ik een dag zo fijn gewandeld had? Leidt die hier nu echt een gefermenteerd bestaan onder de eurocratenstolp? Ik kreeg het benauwd en terug buiten haalde ik diep, diep de winterse buitenlucht in.

Joke

Het was wederom lockdown. Joke kwam eten, vertelde bizarre verhalen over avonturen in Afrika en ik wandelde haar naar huis na de avondklok. Het had wel iets. Een vriendelijke, jonge en mooie dame – maar ik denk niet een van ons beider verliefd was. Het duurde enkele maanden en in de lente zetten we er een punt achter. Ik  vroeg me af wanneer ik de laatste keer echt gelukkig was geweest. Toen ik het Zwin bezocht, realiseerde ik me – zes maanden geleden.

Tine

Heide heette het station. Het eerste wat ze vroeg: weet je wanneer je trein teruggaat? Ze deed iets bij een of andere administratie – inspectie. Water of gebouwen. Ze belde naar de politie toen we een gewond schaap zagen in een weide. We belanden bij haar thuis waar zogezegd haar kinderen net een week verbleven hadden. Haar frigo was leeg. Er was een herinrichting bezig. Ik voelde me alsof de dood hier niet ver weg was. Ik kreeg een glas kraantjeswater. Ik keek naar de vissen in de vijver en ik kreeg de dood niet uit mijn lijf. De poep van twee honden lag verspreid in de veranda. Ze vertelde verhalen over een gok- en cocaïneverslaafde ex. Hoe ze eigenlijk de baas was van 400 mensen door haar inspectie-gedoe. Ik keek rond in het tuintje – op zoek naar een teken van leven. Een vogel, een bloem, een zeppelin die voorbijvloog. Ik dacht: straks valt hier nog een dode vogel uit de lucht. Op het station wachtte ik drie kwartier op de trein. Het gevoel van de dood bleef hangen.

Mariya

Alsof we drie dates op 1 dag hadden: urenlang wandelen in de regen in het bos, gezellig biertjes drinken, ’s avonds eten bij mij thuis. Ze ronkte. Toen ze ’s ochtends de deur uit was kon ik eindelijk slapen.

Sofie

We ontmoetten elkaar in Leuven en we hadden een tijdje iets. Ze dronk te veel, er zat een diep verdriet in haar. Dat begon ik al snel heel vervelend te vinden: een lief dat elke keer als je haar ziet al gedronken heeft. Toen ze ook nog eens hangry bleek, had ik het wel gehad.  

Mariya

Ze ronkt nog altijd. Maar milder.

Kristina

Chatten, chatten, chatten. De vrouw van wie ik mijn eerste – prachtige – Valentijnskaartje ooit ontving. Maar door de stortvloed aan berichtjes wist ik allang voor ik haar ontmoette: no way. No way.

XXX

Naam vergeten. Een jongere vrouw met een nogal defensieve, bitsige omgang met de wereld. Ze zette me na onze wandeling in Vielsalm af op het station van Halle. Had ik maar de rechtstreekse trein vanuit Vielsalm genomen dacht ik. Dan was ik nu al thuis.

Marieke

Met een knoert van een kater slaagde ik erin rond 19 uur te verschijnen voor deze date op het Flageyplein. Elegante dame die al snel David Van Reybroucks naam liet vallen – de eerste van haar vele checks op gemeenschappelijke interessepunten. Er leek niet zo heel veel ruimte daarbuiten te zijn. Mama gestorven. Werken in een internationaal ngo-milieu, opgegroeid tussen de rivieren in Nederland, paar jaar in Senegal gewoond. Dichter komen wonen maar ook niet te dicht. We hadden een gezellige avond maar toen we enkele dagen later naar een concert gingen, was duidelijk: hier zit geen muziek in. Dat bevestigde ze, en voor vriendschap had ze ook geen tijd. Verfrissend eerlijk, maar ook een tikkeltje pijnlijk. Een dag of tien likte ik mijn wonden – blij gevoelens te hebben.  

Ruth

Ik weet niet hoe snel het tussen ons ontspoorde maar ineens waren onze conversaties X-rated. Op een vrijdagavond om 10 uur strandde ze voor het eerst in mijn bed. De weken nadien volgden enkele bootie calls die ik afwimpelde, op een maandag kwam ze weer langs. Niet tegen 19 uur zoals ik had voorgesteld – om samen iets te eten. Wel tegen 22 uur. Ik wil geen seks maar liefde dacht ik. En ik verschoot van de gedachte.

Connie

Een leuke date met deze Duitse – als ze dat al is. Heel spits maar er gingen ook fantasten-alarmbelletjes af. Gezegend is mijn datingverleden. En dus liet ik die tweede date maar voorbijgaan.

Claire Nuage

Een grappige Taiwanese dame met wie ik even chatte – Tsjao Wing geheten, maar ik mocht ook Claire Nuage zeggen. We spraken af in Namen: onder een heerlijke zomerzon de citadel verkennen, ons leven vertellen, een terrasje doen. We kusten passioneel bij het afscheid. De dagen nadien temperde ik haar enthousiasme een beetje, het kwam me allemaal nogal verstikkend over. Van de weeromstuit haperde haar communicatie en kon ik ons geplande weekendje wel op mijn buik schrijven. Got complicated before we even started.

Mariya

“How’s life?” vraagt de Bulgaarse vriendin. Telepathie. Een fijne avond in haar appartement. Ze ronkt nog altijd. Maar ik kon wel slapen.

Zo gaan we er niet geraken. Maar ik dacht: ik schrijf het eens op. Want wie weet wacht er geen grote liefde om de hoek. Zijn dit mijn liefdes. Allemaal mensen die je eigenlijk redelijk intiem leert kennen. Wat me opvalt? Dat er zo weinig dromen zijn. Toekomstdromen. De meeste mensen leven hun leventje, zijn bezig met het afbetalen en renoveren van hun huisje, zitten in met een naaste – ouder of kind. Geen dromen, driftige verlangens. Verleden daarentegen lijkt er altijd te veel te zijn. Misschien is dat eigen aan de datingfase. Om kort te gaan? Ik zoek een vrouw met dromen. Kleine of grote dromen, het maakt me niet uit. Iemand met projecten, passies, een innerlijk vuur dat verdergaat dan het consumeren van klaargemaakte ervaringen. Een vrouw die niet ronkt, maar wel droomt. En ik ben er wonderwel van overtuigd dat ik die ga vinden. En dat zij mij gaat vinden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s