Vielsalm, je hebt me verwend. Het gevoel van opwinding, verwondering, bewondering wanneer je plots een reetjessilhouet aan de bosrand ontwaart … Puur geluk. Eenzelfde gevoel wanneer je een reekalfje spot in het struikgewas. Frêle maar fluks. Terwijl intussen eekhoorntjes de circusaap uithangen. En het stopte niet: een reebokje liet zich uitgebreid bewonderen. Langzaam op stap, rondkuierend, smullend van de overvloed van deze prezomertijden. Wandelingen opgefleurd door heel wat bloemenpracht, met de brem in een hoofdrol. Vogeltjes spotten. Rode wouw, grauwe klauwiers, vinkjes. In het lage struikgewas iets zien bewegen. Een vos? Helemaal opgeladen van 48 uur natuur, een interview met mijn favoriete boekenzussen en observaties klein en groot in het landelijke hotelwezen, start ik de terugreis. In de natuur lijkt het leven een open invitatie, de wereld een behapbaar schouwspel. Wat je aandacht vraagt is de wind, de begroeiing, de lichtinval. De zoemende motor van een eenpersoonsvliegtuigje. De verschijning van een reetje. De roep van een raaf, als een blaffende hond. Het is een theater van ongekende werelden. De teken bespringen je, een wild zwijn zou je zomaar van het pad kunnen maaien of een voorbijganger kan slechte intenties hebben. Maar toch is dit het biotoop waar ik altijd gelukkig ben. Er heerst een schijnbare rust, de groene grondtoon resoneert met mijn lichaam en geest. Ik voel me er nooit alleen.