Misschien presenteert het niet perfect op deze website. Misschien is het moeilijk uit te leggen waarom deze beelden mij zo gelukkig maken (de textuur, de patronen, de kleurschakering). Maar wie weet kijk je naar de foto’s en heb je alles meteen begrepen. De borsteligheid van de setting. Een ruw landschap getooid in een sneeuwlaagje. Niet ondoordringbaar, maar ook niet alledaags. Ijskoude lucht. De setting feeëriek bij een zonnestraal, levensbedreigend wanneer de wolken vanuit het niets opdoemen. Ik neem foto’s om later nauwkeuriger te kunnen kijken. Te zien of er geen gems of lynx verscholen zit in dit verhaal. Een bruine beer misschien. Het is tenslotte hun biotoop.

Op 1500 meter hoogte, de zon schijnt dan, word ik verblijd door vogelgetsjilp. Meesjes? Tot mijn verbazing zie en hoor ik ook een tokkende specht. En dan: een ordinaire boomklever! Ik zeg het lachend, want moest toen ook lachen. Waarom geen exotische kleurrijke vogel of een zeldzame roofvogel? En wat is er zo bijzonder aan dit plukje bomen dat de gevederde vrienden net hiér verzamelen blazen?

Vijftig meter hoger hoor ik niets meer. De stilte is absoluut, streelt mijn oren. Ik voel dat ik er geraakt ben – op het hoogtepunt van mijn reis. De zon, de bergen, de sneeuw, de adembenemende uitzichten. En dan die goddelijke stilte. Ik kijk enkele minuutjes diep tevreden rond, tot de bijtende kou zich laat voelen. Monter en voldaan begin ik aan de afdaling.