Dit is de mooiste, meest geslaagde foto die ik misschien ooit al nam. De ‘Tita Tovenaar’-foto volgens een vriend, die moeite heeft te geloven dat hij echt is. Hij is echt. En ik koester het tafereel en de omstandigheden. Een onbezorgde zondag in Wuustwezel, op stap met mijn toenmalige lief. Af en toe gingen we wandelen in een groot privé-bos, officieel mocht het misschien niet, maar we deden niemand kwaad. Minder kwaad dan de jagers die er soms afspraken, aan de torens en de bijvoederinfrastructuur te zien. De reden voor die jachttorens – door mijn toenmalige lief systematisch uitkijktorens genoemd, iets wat niet alleen haar zachte aard duidt maar me ook voor de rest van mijn leven op haar verliefd maakte – was de talrijke aanwezigheid van reetjes, neem ik aan. Op een enkele wandeling, op een halfuurtje tijd, zagen we er eens een dozijn. In alle vormen en maten – veraf en dichtbij.

Deze maal waren we wat dieper het bos in gegaan. We hadden nog geen reetjes gezien. Ik ging door de knieën om de prachtige lichtinval van deze bosweg, en de kronkelende contouren, op beeld te zetten. Dat leverde al een mooie foto op. Het volgende moment verschenen meerdere spelende hazen ten tonele, en dan … dit reetje dat fluks het pad oversprong (gevolgd door een tweede exemplaar dat discreet voorbijwandelde). De sprongkracht van de ree, het speelse gedartel van de hazen, het mooiste lentelicht … Gezegend de dag dat ik soortgelijke taferelen kan vastleggen met een betere camera.