Is het echt al twee jaar geleden dat ik hier was? De boom is een ankerpunt. Het kronkelende weggetje, het glooiende niemandsland eromheen. Dat weggetje ben ik ook telkens afgestapt wanneer ik op dit punt beland ben. Er gaat een ietwat nijdig klimmetje doorheen weiden aan vooraf en het is de eerste open vlakte na een tocht van – op dit punt – 15 kilometer. Het einde is nog niet nabij, er zijn nog enkele kilometers te gaan. Maar toch is dit al een soort beloning. De open vlakte, het 360°-zicht. Vaak spot je er een eenzame buizerd, ik zag er al eens een sprong reetjes. Na veel groen en een enkel doods dorpje is het ook een hernieuwde kennismaking met de ‘beschaving’. Ik neem de foto vanop een asfaltbaan. Op de 500 meter die ik er stap, passeren er gegarandeerd twee auto’s. Te snel rijdend, van het ene dorp naar het andere. In gedachten zie ik de bestuurders terugkomen van het middageten bij de schoonouders, of iets soortgelijks dat de hartelijke Waalse dorpsaard eer aandoet: een vriendin gaan helpen, een bakje prei gaan toestoppen aan Gilbert of Agnes, het schilderijtje van de kinderen gaan afgeven voor de tombola van morgen. De bestuurder-figuranten die ik kruis lijken meestal welwillend mee te spelen in die fantasie.

Ik heb de boom – en het weggetje, wat is de boom zonder weggetje? – al in alle seizoenen gefotografeerd. In de sneeuw, in de hitte. Nu regent het blijkbaar. En zijn die witte vlekjes op het gras nu wel of geen sneeuw? Hierna even de asfaltbaan nog – en dan rechts weer het bos in. We zijn er bijna. Denk ik toch altijd. Om dan even vaak te constateren dat de enkele kilometers wel degelijk nog enkele uurtjes zijn – er is nog die andere weg en dat andere bos. Altijd weer zet deze plek me op het verkeerde been. Een time warp in niemandsland. Alsof afstand en tijd hier vervlieden in het landschap. Ik word er zielsgelukkig van.

(een ode aan Michiel Hendryckx)