Toen ik donderdag even in het sneeuwrijke Zoniënwoud was, vielen me de talrijke reeënsporen op. Heel bemoedigend en opbeurend, aangezien rapporten tonen dat het aantal reeën in het woud toch met een derde is gedaald sinds 2014 – althans, toch het aantal waarnemingen ervan tijdens de jaarlijkse telling. Al die sporen in de sneeuw zien, deed dus echt deugd aan het hart, temeer omdat ik ze ook zag op plekken waar ik het niet verwachtte: soms had ik een stuk weg anders ingeschat, soms een weg tout court. Zo ook in reservaat Zwaenepoel, een stuk onbeheerd terrein in haar natuurlijke glorie, waar ik tot nu toe eigenlijk niet zo van hield: ik zag er nooit een kat, alleen maar mensen.

Deze ochtend stond ik dan ook bij de laatste vriestemperaturen (hopelijk niet van de hele winter) al voor het ochtendgloren in het woud. Binnen enkele dagen is de sneeuw waarschijnlijk helemaal weg. Het was magisch om in het schemerdonker omringd te zijn door de sneeuw, 360° – wat me een heel aangename sensatie bezorgde, alsof je echt rondloopt in een sprookjesdecor of in een andere dimensie. De vogeltjes ontwaakten, en ja hoor: na een halfuurtje zag ik een reetje op zo’n 40 meter afstand – verscholen achter een omgevallen boom. Maar zij had me ook gezien en samen met haar kompaan vloog ze de heuvel op – zo snel heb ik ze eigenlijk nog nooit geweten. Niks geen stramme spieren van de kou, geen voorbehoud bij de aan het zicht onttrokken ondergrond, neen: als een pijl uit een boog. Het was mooi om zien, die kracht, die jeugdigheid naar ik vermoed. Even later, in het voornoemde Zwaenepoel, zag ik onderstaande rakker staan: hij stond een beetje voor zich uit te staren, alsof hij zich afvroeg of het weer ging veranderen – als een boer op zijn akker. Ik genoot er immens van om hem daar zo rustig, dromerig, voor zich uitstarend te zien staan … Op de foto’s viel me op wat voor een korte, stevige knaap het lijkt – goeddoorvoed. Die nogal gedrongen gestalte is natuurlijk te wijten aan de minimaal vijf centimeter dikke sneeuwlaag, waarschijnlijk nog iets meer, die de ranke maar stevige onderbenen aan het zicht onttrekt.

Na deze wonderlijke ontmoeting, kwamen de bossen tot leven met het gekende publiek: fietsers, lopers, hondeneigenaars. Heel in de verte zag ik nog een reetje lopen. Die zal ook gedacht hebben: het is weer gedaan met de rust.