Geluk is: een paar reetjes tegenkomen op het pad. Genieten van mooie landschappen. Nu eens goed doorstappen, dan weer lummelen en genieten van de stilte in een stukje onbekend bos. Geen vos te zien dit jaar (en dus ook geen kleintjes). Wel een paar dassen gespot. Goeddoorvoede, dikke drommels die eens in beweging nog vaart weten te maken. Het grappigse moment? Peuter merel – een dikke pluizenbol – die het vliegen ontdekt maar zijn landing op een tak miste. Dat komt nog wel, die stuurmanskunst. Ook belangwekkend: een vogel, maar vraag me niet dewelke (misschien beetje groter dan een merel, geen gaai) die tegen een topsnelheid op anderhalve meter hoogte door een dichtbetakt dennenbos scheerde en zwenkte. Zo snel, zo behendig, zo geluidloos. Ik heb hem/haar maar twee seconden gezien: op 1 seconde zat hij 50 meter verder, de volgende seconde maakte hij een 90%-bocht naar links en weer een seconde later was hij verdwenen. Full speed. Geen verwondering hier, slechts bewondering.