Welk een zegening om op enkele kilometers van de thuisbasis een nieuwe, groene regio te ontdekken. Hart gestolen? Ik denk het wel. De verrassende, eindeloze mix van mooie bossen, dreven, wandelpaden, moerassen, vennen en vijvers: heel ongewoon. Veel eik, veel varens. Veel bosplezier en enkele keren echt het gevoel in een ver buitenland te vertoeven: wanneer er een vijver opduikt aan de horizon. Wanneer je je temidden de vele zwijnsporen in een verdronken stuk bosland echt in de bayou waant. Wanneer je zoveel wandelmogelijkheden hebt, en relatief weinig volk tegenkomt. En wie je tegenkomt blijkt dan een verrijking.

Zodoende: nieuwe favoriete streek? Ik denk het wel. De Merodebossen rond Averbode, de Demerbroeken.

Ik had wel wat aanspraak. De prachtige vrouw met haar hond die me meteen inpakte door te vragen: ‘mag ik haar even loslaten?’. Ik kwam haar tegen op een strook waar ik vooral een meute wilde zwijnen had verwacht te zien opduiken. Mijn droomvrouw – rijzig, slank, rechte rug, vriendelijk, open gezicht. Ze had het meermaals over ‘wij’ en dan denk ik niet dat ze naar het samenwonen met een oud moedertje verwees. Off the market. Maar toch … helemaal gecharmeerd door haar manier van doen. Smeltend als een ijsje. Dat ze er mede door ‘bevriende jagers’ van overtuigd was dat de wolven zoals we die nu regelmatig zien passeren, waren uitgezet: ach wat.

Maar er waren ook andere figuren. De vogelaar die me een toren tipte om de zonsopgang te bekijken. Reeën, marters? ‘Dat interesseert me niet’. Hij wilde de ijsvogel zien – maar had ditmaal geen geluk. Twee mega-kanonnen mee, een kale reis. Patrick de beheerder van de Maagdentoren. Die me onderrichtte over de turfputten in de Demerbroeken die vroeger elke winter overstroomden (tot ze enkele jaren geleden de dijken hebben verhoogd): blijf op het pad, die putten werden gevuld met takken, voor hetzelfde geld val je drie meter diep.

De Italiaanse inwijkeling – Antwerps bloed in de aderen. Met zijn vier geitjes. De Demerbroeken passeren in zijn achtertuin, maar de naam ervan kende hij niet. Dat was ook zo bij mijn b&b: natuurdomeintje Catselt? Geen idee … Robin passeerde ook mijn pad. Op 10 minuten kende ik zijn hele leven en dat van zijn geadopteerde hond. Jeugd, verliefdheden, uitkeringen, verhuizingen, lezersbrieven, tijdsgewrichten en reizen: het passeerde allemaal de revue – terwijl de getraumatiseerde hond Rani rondjes bleef draaien. De verschrikte blik van de dames die probeerden weg te duiken toen ze hem zagen. De ontzetting op hun gezicht toen hij hun naam riep. Onbetaalbaar.

Op een uurtje treinreizen van Brussel. Groen zover het oog reikt. De zwarte van Zichem gespot – een ooievaar. Kleine dorpskernen. Vogelenzang. Een paradijs voor wandelaars. De droomvrouw zei: ‘in de herfst en winter is het hier nog veel mooier.’ Daar kan ik me op dit moment niks bij voorstellen.