Ik hou er wel van als ik een hartslag bespeur in een tekst. Dat je iets leert over de wereld maar ook over de auteur. Geen overdrive aub, hartkloppingen zijn zelden goed nieuws. Wel het lome, gestage pompen van een prikkelende geest.

Zelf ga ik redelijk emotioneel en associatief door het leven. Resultaat: regelmatig blijft er iets aan mijn ribben kleven, en dan is het zaak daar iets mee te doen: schrijven, nadenken, kristalliseren. Ik hou er wel van als ik dat gefriemel, die onrust, die vibratie herken bij andere mensen. Dat de kennisdeling het encyclopedische signalement overstijgt. Dat onzekerheden, motieven of overtuigingen doorsijpelen in de gedachtegang. Niets zo steriel als iemand die ‘alles op de rit heeft’ en authenticiteit moet gaan lenen bij gezin, kind of postorder-psycholoog. Geef mij maar de schrijver die je als dusdanig herkent. Een tekst waarbij je denkt: die man/vrouw wil ik beter leren kennen.

Lang verhaal kort, waarom schrijf ik dit nu? Omdat ik zonet de reisverslagen las van iemand die gelukkig is. Weg branie, twijfel, spice en life – alle ingrediënten die vorige reisverslagen lezenswaard maakten. Samen met het geluk in de liefde maakt ook de steriliteit haar opwachting. Kan een hart maar 1 richting uit kloppen? Of richting mens, of richting papier?