Heerlijke ochtendwandeling in het Zoniënwoud, enkele nieuwe paden verkend. Al snel kwam ik een eerste reetje tegen. Ze ging er niet schielijk vandoor, eerder in slowmotion – mooi om te zien. En om te horen, want ondanks die vele obstakels, dat vele groen, die takken: geen krimp in het gebladerte, geen kik in de lucht. Even later – op mijn favoriete dreef – spot ik onderstaand reebokje. Ik denk dat we elkaar al eerder ontmoet hebben. Hij merkt me meteen op maar is niet verontrust en gaat zijn gangetje: beetje eten, zijn gewei eens vegen tegen een stam … Ik observeer hem 5 minuten vooraleer hij nog eens omkijkt en dan rustig dieper het bos inwandelt.

Genieten was het: een zomerbos dat zich nog net kon vermeien in de opdrogende vochtigheid van de voorbije weken. Hoogzomer zonder dor te zijn.