Wat betekent een grote hang naar ruimte, vergezichten? Ik ben er nog niet uit, maar ik trek er wel op uit. Na het intermezzo op Waddeneiland Terschelling, wendde ik de stevenen zuidwaarts. Saint-Omer, Clairmarais, les marais Audomarois. Ik zag maar weinig van Saint-Omer, maar wat ik zag: een festijn voor de ogen. Geen huis hetzelfde, allemaal een geschiedenis. De straten rommelig, kronkelend. Bewoners die op het gelijkvloers hun hoofd uit het raam steken, op de uitkijk voor een buur of naderende kennis. Wat hou ik ervan, van deze mengelmoes. Geen rijke stad, integendeel, wel vol karakter en geschiedenis. Eigenzinnig denk ik. Maar van die stad heb ik dus veel te weinig gezien! Ik kwam om de moerassen te herontdekken, de kanalen, de grachten, het water, de verre einders, de zompige landbouwgronden waar allerlei steltlopers thuis zijn. Ik werd niet teleurgesteld: natuur, lucht, horizonten, een zachte deining. Zorgeloos genieten van wat er is: weinig. Moerasgroenten kopen en krijgen, gesprekje met de boer/jager die alles uit de lucht schiet (‘des sarcelles’ – blijken talingen), het oude dametje dat van haar eerste leugentje niet gestorven is (of het moet de leeftijd zijn), en voor de rest heel veel bonjour.

Het heeft deugd gedaan. Na een dag of drie komt er wel eens dat gevoel van doelloosheid opwellen. Ik lees De Plaag, het debuut van David Van Reybrouck, en kom er enkele zinnen tegen die halt houden in mijn hart: ‘Tsjechov bezuiden de evenaar. Lichtvoetigheid die onmerkbaar verglijdt naar lusteloosheid. Zo ging het ook in La vie des termites. Ook daar vergleed de teneur van een aanvankelijk optimisme naar een gewisse neerslachtigheid.’ Ik geef de lusteloosheid geen kans, laat staan de neerslachtigheid. Ik besef hoe bevoorrecht ik wel ben, om hier zo te kunnen van genieten. De vraag die ik me bij thuiskomst stel: waarom heb jij alleen maar een aan- en uitknop, mijn beste? Hoe zorg ik ervoor dat ik evolueer naar een constanter ritme óf de aan-knop meer aanzet? ’s Nachts word ik wakker en herinner ik me flarden van dromen. Ze gaan niet langer over onmacht, tijdverlies, ronddraaien in cirkeltjes. Ik denk dat open ruimte me goed doet.