Oude liefde roest niet, op de valreep bracht 2024 me nog veel leesplezier. Mij onbekende auteurs die me bekoorden, verrasten, prikkelden, aanspoorden om verder te lezen. Het dagboek van de boswachter Nollevaux die de jagers, met hun perverse dynamiek van bijvoederen en afschieten, tijdens een van hun treffens afschildert als dronken barbaren die zo uit een schilderij van Bosch lijken ontsnapt – dan wel het vagevuur of zo, trollen gelijk. En dóm! ‘Tot in de hemel’ van Richard Powers: betoverende beschrijvingen van groen geluk, dat niet altijd rijmt met werelds geluk. Dat boek ontspoort op het moment dat de verhaallijnen geknoopt worden, maar dat vergeven we hem. Een soortgelijk verhaal bij zijn nieuwste boek: ‘Vrij spel’. Wederom een manische start boordevol leesplezier om dan vanaf halfweg koers te zetten naar het einde en zo ook de spankracht wat te milderen. Wist ik veel dat die hoogtepunten voorbodes waren van de echte klappers: ‘In het oog’ van Marijke Schermer, waarin je als lezer opgeslokt wordt in het hoofd van een laborante en haar liefdesavonturen. En dan nu ‘De Plaag’ van David Van Reybrouck: een uitstekend geschreven debuut dat erin slaagt om pagina na pagina te boeien over een onderwerp dat tot dusver de status van vergeten voetnoot behelst.

Ik was vroeger een verwoed boekenliefhebber. Toen er een vriendschap ten einde kwam gaf ik minder om de voormalige geestesverbintenis dan om het boek dat ik haar had uitgeleend – de hartenpijn was vooral een boekenpijn, een stukje ziel weggeplukt uit mijn bib. Maar die bib had ik intussen al lang gedecimeerd. Nu stilletjes aan vult de handbib zich weer. Nieuwe auteurs waar ik meer wil van lezen doemen op. Marijke Schermer natuurlijk, maar ook Eva Vriend. Er is een verlangen naar meer Westerman, O’Hanlon, Mak. Maar nu dus eerst nog even meegaan in ‘De Plaag’ van Van Reybrouck. Te weten dat er in die kleine handbib ook al een jaar of drie ‘Congo’ staat te wachten. Ik voel me als mijn eigen boekhandel. Er zijn de oudere vrienden die me gegarandeerd weten op te beuren, de nieuwe lichting die me vooralsnog onbekend is en de vele ruggen die me in 1 oogopslag terugvoeren naar een welbestede tijd, momenten van geluk en ontdekking. Laat 2025 maar komen … en ik wens jullie hetzelfde!