Ik hou immens van Vlaanderen. De sanseveria’s achter het raam, de kiezeltjes op de oprit, de farao in de achtertuin. Het Vlaanderen van de lintbebouwing, van de steenwegen, van de verkavelingen en de paardenweides. De gruwelijke schoonheid ervan. Het dorpsgevoel dat je niet vindt in het centrum – maar wel in het park en aan de voetbalkantine. Soms stuit je op wantrouwen, even vaak krijg je een open ‘goeiedag’. Het hangt er een beetje vanaf.

Al jarenlang doorkruis ik dat Vlaanderenland met verschillende doelen. Gaan wandelen is de voornaamste reden. Natuurgebieden spotten en denken: daar ben ik nog niet geweest. De Maten in Zuid-Limburg. Het Munsterbos. De Zwalmstreek. De onovertroffen Kempen tegen de Nederlandse grens. De Merodebossen. Het Zwin en zijn achterland.

Een tweede belangrijke reden is werk: ergens ten lande iemand gaan interviewen. Over diens passie en engagement – al mag het ook gewoon over zijn/haar job gaan. Wandtapijten restaureren. Sociale woningen op de kaart zetten. Natuur en economie verzoenen. Fototoestellen slijten in digitale tijden. Ik neem de gelegenheid te baat om in die gemeenten en steden ook rond te dwalen. Met of zonder kaart. Kerken binnenspringen, belbussen zien verdwijnen in de verte, dorpscafeetjes bezoeken of bewonderen, de sfeer proeven. Mijn oog blijft vaak hangen aan krakkemikkige constellaties, verstilde scènes, sporen van een voorbije activiteit. Mensenwerk dat getekend wordt door de tand des tijds.

Een selectie van die beelden bundel ik in de Flandriana-reeks op deze website. Neem eens een kijkje 👉 https://maguy.be/flandriana/ De melancholie wordt er gekruid met levenslust, het surrealisme met realiteitszin. Portret van een breekbaar Vlaanderen.