Het niet-geleide leven, het schaduwbestaan, de droom. Er was een tijd dat die parallelle dimensie vorm kreeg in de boekenkast (en niet op het web). Drie boeken over yoga en qi-gong: het enige atletisme dat ze ooit bewerkstelligden was de wijsvinger die bewonderend de pagina’s omsloeg. Dat wilde avonturenleven waarbij al eens een berg werd beklommen, een leeuw geschoten en een postzegelverzameling clandestien over de grens van een exotisch land werd getild? Dat boek moet waarschijnlijk nog geschreven worden, maar ik zag het in al in alle gedaanten in de kast passeren.

Afgaande op die boekenkastjes woont hier nu een heel gedegen vriendelijke natuurliefhebber met een voorkeur voor reisverhalen, zachte klimaatapocalyptie en een lichte voorkeur voor onheil dat op het punt staat los te breken. Er hangt al eens een wereldoorlog in de lucht. De rechten voor de natuur verheffen hun stemmen. Slavernij waart rond, totaalcontrole door staat en evenknie. Maar die pik ik er ook zomaar uit om wat interessant te doen natuurlijk. Want de boventoon van dit schaduwspel – de onbetwiste hoofdrolspeler, de glorieuze eregast is simpelweg literatuur die je kan proeven. Zinnen die je brein doen oplichten. Tal van woorden en zinnen die je op 1 seconde al een nooit-vermoede invalshoek cadeau geven. Schrijvers die niet hengelen naar erkenning, maar onmiskenbaar veel tijd en al zeker aandacht hebben gestoken in het formuleren van hun ideeën, fantasieën, dromen.

Om maar te zeggen: ik ben nog maar een pagina ver in In Orbit en ik zweefde zelf al gewichtloos door de lucht. Een boek dat je snel met beide voetjes op de grond zet. Hier is een schrijver aan het woord.